Ook het nieuwe mediamerk van eigenaar NRC gidst gebruikers

Goedemorgen! In de zevende editie van deze nieuwsbrief bespreek ik hoe media hun gebruikers door de w
Ernst-Jan Pfauth
Ook het nieuwe mediamerk van eigenaar NRC gidst gebruikers
Door Ernst-Jan Pfauth • Editie #7
Goedemorgen! In de zevende editie van deze nieuwsbrief bespreek ik hoe media hun gebruikers door de wereld proberen te gidsen. Met curatie, ‘digests’ en pushnotificaties.

Mindshakes moet 'millenials' gidsen
De eigenaar van NRC heeft donderdag 1 oktober een nieuw merk gelanceerd: Mindshakes. Het staat onder leiding van Ward Wijndelts (disclosure: we zijn bevriend) en Sabrina Simons (oud-Vice). Zij willen een ‘slimme doelgroep van 16 tot en met 34 jaar’ gidsen door ’verhalen te vertellen die je raken, die je iets vertellen wat je nog niet wist’. 
Aan de lange regels op de desktop-site en het goedverzorgde YouTube-kanaal te zien, richten ze zich vooral op mobiel en externe platforms. Het medium gaat geen last krijgen van adblockers, want het hanteert vrijwel één-op-één de Buzzfeed-strategie: branded content publiceren én maken. In hun woorden:
“Mindshakes heeft ‘in house’ regisseurs, producers, ontwerpers, fotografen, illustratoren, striptekenaars, verhalenvertellers en programmeurs die niet alleen wordt ingezet voor redactionele, maar ook voor de partnercontent. 'Onze missie is om klanten nieuwe en tailormade brand solutions te bieden die net zo aantrekkelijk, krachtig en effectief zijn als de redactionele inhoud. Het platform biedt klanten en partners dezelfde tools en mogelijkheden die wij zelf inzetten op Mindshakes.”
Maar dat (nogal linke) model is natuurlijk niks waard zonder goede content en een publiek. Het is nog veel te vroeg om daar iets zinnigs over te zeggen. De weinige artikelen die er nu op staan, hanteren vooralsnog een toon die vooral aan Vice doet denken (waar drie medewerkers ook vandaan komen). Waar ik al enthousiast van word, is de video-explainer over het verschil tussen vluchtelingen en migranten (1.200 views). In tweeeneenhalve minuut legt één verteller aan de hand van doeltreffende beelden en animaties een verschil uit waar normaalgesproken lappen tekst voor worden ingeruimd. Dat is alvast een verrijking van het Nederlandse medialandschap.
Nuzzel krijgt investering van big shots uit de nieuwsindustrie
Als je Nuzzel nog niet gebruikt, mis je echt wat. De app kijkt welke artikelen veel door je vrienden gedeeld worden en stuurt deze per pushnotificatie of e-mail naar je op. 
Wat ik zo fijn vind aan Nuzzel, is dat ik erop kan vertrouwen dat ik binnen mijn bubble geen belangrijk nieuws mis. Ik hoef niet meer de hele dag manisch Twitter te checken, Nuzzel doet dat voor me.
Maar ik werk in de media en tech, een beroepsgroep die er maar niet genoeg van krijgt over zichzelf te schrijven en te twitteren. In de meeste beroepsgroepen heb je geen enthousiaste industry watchers die de meest interessante verhalen delen, en daarom mis je wellicht belangrijke artikelen over jouw vakgebied. In de woorden van de Nuzzel-oprichter verwoordt het probleem als volgt: de gemiddelde nieuwsconsument krijgt alleen de makkelijke viral-shit op Facebook en het voorpaginanieuws van kranten mee. 
Daarom heeft Nuzzel bij enkele big shots uit de nieuwsindustrie geld opgehaald: ze willen niet alleen voor medianerds goede verhalen naar boven vissen (eigenlijk de groep die het het minste nodig heeft), ze willen het voor iedereen doen. 
Zo proberen zes Amerikaanse uitgevers de wereld per nieuwsbrief te organiseren
Nu kranten minder op matten en verandas ploffen, zoeken Amerikaanse uitgevers naar virtuele equivalenten van de dagelijkse herinnering aan hun bestaan. Zoals de nieuwsbrief, of, pardon, ‘digest’.
BuzzFeed, The Economist, The New York Times, Quartz, Vox, en Yahoo News vertellen in het gelinkte artikel hoe ze het nieuws in digest samenvatten om zo deel uit te maken van de dagelijkse routine van hun lezers. En dat is belangrijk, want anders weten lezers hen op een gegeven moment alleen nog maar te vinden via Facebook en andere platforms, en daar zijn uitgevers nu al afhankelijk genoeg van. 
Uitschieters in dit artikel: 1) Quartz, dat allemaal originele rubrieken bedacht voor haar digest zoals ‘While you were sleeping’. En lijkt als enige te begrijpen dat het plezier en de obsessie met nieuws van een nieuwsbrief dient af te spatten. 2) The Economist, die verreweg de tofste naam bedacht voor haar digest (Espresso) en het belangrijk vindt dat haar nieuwsbrief uit te lezen valt. Je wordt gebrieft als een president: even snel het mailtje lezen en je kunt door. 
Vier anoniempjes vatten The New Yorker samen, zodat je het blad méér gaat lezen
Wie The New Yorker niet leest, kent het probleem misschien wel van De Groene Amsterdammer of Vrij Nederland: het stapeltje ongelezen edities in de hoek van de woonkamer. Vier anoniempjes willen dat probleem oplossen door per nieuwsbrief het nummer van die week te bespreken. ’The New Yorker Minute’ recenseert alles van de cartoons tot de gedichten en verdeelt verhalen onder in rubrieken als ‘deze moet je zeker lezen’, 'deze kun je window-shoppen’ en 'skip without guilt’. 
“If you are reading less of the New Yorker than before you subscribed, we’re doing something wrong”, zegt een van de auteurs. Hun selectie moet het enthousiasme om het stapeltje te lijf te gaan juist vergroten, want je weet nu precies welke pareltjes je anders mist (en wat je volgens hen zonder schuldgevoel kunt overslaan). 
Dit zou voor veel meer publicaties kunnen werken. Een vriend van me wil al jaren een podcast over The Economist van die week beginnen. En ik ben benieuwd of iemand ooit zo'n nieuwsbrief aan De Correspondent gaat wijden (zelf komen we er nog niet aan toe). Het mooie hieraan: initiatieven als The New Yorker Minute vieren en bekritiseren de klassieke bundel weer, the sum of all parts van een bundeling van goede verhalen. Een fijn tegenwicht in tijden van Blendle, Facebook Instant Articles en Apple News.

Over Apple gesproken, kunnen zij het nieuws cureren?
Uh, nee. Wel qua techniek hoor. Apple News ziet er *schitterend* uit (Dutch design), maar niet als het op journalistieke integriteit aankomt, schrijft Mathew Ingram van Fortune. Apple verwijderde deze week namelijk een journalistiek-briljante app uit de App Store. Metadata+ van Glenn Greenwalds’ The Intercept bracht op basis van Bureau of Investigative Journalism dronedoden in beeld (zie hieronder). Te eenzijdig, volgens Apple. Yeah right, schrijft Ingram, ‘Apple has no problem at all with apps that consist solely of a button that makes fart noises.’ Maar goed, scheetjes zijn grappig en vrolijk, in tegenstelling tot dronedoden. Dat is het gevaarlijke aan platforms als Apple en Facebook: het moet wel een gezellig product blijven.
Dat het World Trade Centre was aangevallen, ontdekte ik in 2001 via MSN Messenger, maar tegenwoordig check ik bij breaking news direct Twitter. Het is voor mij, en miljoenen anderen, dé eerste plek om te zien wat er gebeurd is. Of het nou om een knal in de buurt gaat of een voetbaltransfer. 
Twitter heeft dat door en lijkt zich steeds meer te realiseren dat het vooral een nieuwsbedrijf is. Daarom nemen ze binnenkort journalisten aan om orde in chaos te scheppen. Codenaam: Project Lightening. 
Jay Rosen, professor journalistiek aan NYU, interviewt twee excecs over deze plannen en legt een interessante verandering bloot. Als Twitter redactie gaat voeren, kan het niet meer een neutraal platform blijven. Nee, dan krijgt het een ‘editorial voice’. Een voice die uit kan groeien tot een van de invloedrijkste in de wereld, want die journalisten gaan precies bepalen welke tweets miljoenen gebruikers wél te zien krijgen, en welke niet.
Dat was het voor deze week, tot de volgende!
Met hartelijke groet,
Ernst-Jan Pfauth

PS. Dit al meegekregen? Vet hè?
Hoe vond je deze editie?
Ernst-Jan Pfauth
Elke zaterdagmorgen stuur ik je De Medianieuwsbrief, met de interessantste artikelen over innovatie in de media.
Gemaakt door Ernst-Jan Pfauth met Revue. Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier. Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Weesperzijde 94, 1091 EK, Amsterdam