Duurder dan alle muziek ter wereld

Deel 4 van de medianieuwsbrief en we zijn inmiddels bijna met z'n zevenhonderden. Welkom, nieuwe abon
Ernst-Jan Pfauth
Duurder dan alle muziek ter wereld
Door Ernst-Jan Pfauth • Editie #4
Deel 4 van de medianieuwsbrief en we zijn inmiddels bijna met z'n zevenhonderden. Welkom, nieuwe abonnees! Fijn jullie weer te zien, oudgedienden! We gaan beginnen:

De vijf inzichten van deze week:
Hele sterke reclamecampagne van Trouw, geïnspireerd op de ‘mean tweets’ van Jimmy Kimmel, maar dan maatschappelijk betrokken, met een vluchteling, een meisje van wie naaktfoto’s werden verspreid en iemand met obesitas. Wie naar de campagnesite gaat, ziet een 'brief van de hoofdredactie’, met daarin de volgende boodschap:
“Trouw wil met deze campagne stelling nemen tegen een wereld waarin steeds sneller conclusies worden getrokken en heftiger wordt geoordeeld zonder de feiten te kennen of het verhaal achter de feiten.”
Ik vind het prachtig hoe de redactionele missie en marketing hier samenvallen. Trouw verkoopt haar product op de inhoud. Geen vaag 'het is lekker ochtend met een krantje erbij’ of 'de wereld gaat supersnel en jij moet als modern mens op de hoogte blijven’-sentiment, maar journalistieke noodzaak.
Jammer alleen dat wanneer je vervolgens abonnee probeert te worden van Trouw, je op een pagina met onduidelijke kortingsconstructies komt. Als ik twee jaar lang een digitaal abonnement neem, 'bespaar ik 145 euro’, maar moet ik alsnog 3,25 per week betalen. Dat is ten eerste 169 euro per jaar (voor een digitale krant! Ter vergelijking: Spotify kost 120 euro per jaar en dan krijg je bijna alle muziek van de wereld, bij Netflix betaal je 96 euro per jaar voor heel veel films en series en bij De Correspondent 60 euro). Maar na twee jaar wordt het nóg duurder, aldus de algemene voorwaarden. Dan geldt een 'regulier tarief’ en moet je 169 + 145 = 314 euro ophoesten.
Alle andere Persgroep-kranten zijn even duur en NRC is van 306 euro per jaar in de aanbieding voor 174 euro. Met andere woorden: mooie campagne of niet, een digitale krant kost verhoudingsgewijs nog veel te veel geld.
Greenpeace wil onderzoeksjournalistiek gebruiken in haar campagnes en heeft daarom journalisten van onder andere de BBC en The New York Times aangenomen.
Dat is een hele logische stap voor elke organisatie die het publiek wil beïnvloeden. Je bereikt het publiek direct via sociale platforms en bent niet meer afhankelijk van de oude poortwachters.
Je ziet in Nederland ook NGO’s die gebruik maken van journalistiek om hun agenda onder de aandacht te krijgen. Met horten en stoten, trouwens:
Op Yournalism kunnen gebruikers een journalistiek onderzoeksproject indienen. Zodra er genoeg crowdfunders gevonden zijn, gaat een journalist met de opdracht aan de slag. NGO’s maken ook gebruik van deze mogelijkheid, onder andere Milieudefensie, Natuurmonumenten, Wakker Dier en Amnesty International. Laatstgenoemde had als enige succes met een serie over orgaanhandel. Maar Sybren Kooistra, hoofdredacteur van Yournalism, laat wel weten dat hij ‘geen moeite’ meer in NGO’s steekt door de bijbehorende 'bureaucratie’.
Op Silk kun je een database uploaden en die vervolgens op spectaculaire visuele en gestructureerde wijze presenteren. Het Nederlandse bedrijf heeft 3,7 miljoen dollar aan funding en opereert internationaal. Silk is altijd op zoek naar partijen met interessante data en een mogelijk groot bereik. NGO’s voldoen aan beide voorwaarden. Het gelinkte voorbeeld is een wereldkaart van Human Rights Watch waarop te zien is in welke landen en staten homoseksualiteit strafbaar is.
De Columbia Journalism Review schrijft over een van de meest opwindende inhoudelijke innovaties in de journalistiek: hoe kunnen we voorbij de eeuwenoude vorm van een klassiek nieuwsartikel gaan en een meer duurzame en effectieve vertelvorm uitvinden?
Hoe kun je bijvoorbeeld nieuws in ‘atomen’ opdelen en zo een vertelvorm bouwen die zich aanpast aan het kennisniveau van lezers? 'Al vaker over de Eurocrisis gelezen? Dan valt basisinfo weg’.
En ten tweede: hoe kun je een nieuw soort vertelvorm uitvinden waarbij een pagina altijd actueel blijft? Dus niet driehonderd nieuwsverhalen over Syrië, maar één duidelijke pagina die telkens aangepast wordt.
Bij Vox.com proberen ze het met 'Cards’. Per belangrijk nieuwsdossier heb je een kaartenbak met daarin kaarten die elk een belangrijke vraag beantwoorden. Zo kunnen beginners en experts op verschillende punten instappen. 'We concurreren niet met andere journalisten’, zeggen ze bij Vox, 'maar met Wikipedia’.
Bij De Correspondent experimenteren we hier soms op basaal niveau mee. Dat wil zeggen: we tikken nog handmatig stukken voor beginners en speciale notities voor experts (om hun kennis in te winnen).
Deze week vatten we bijvoorbeeld een groot aantal stukken over vluchtelingen die we in de afgelopen twee jaar schreven samen in het stuk: “15 vragen en antwoorden voor wie de draad kwijt is in het vluchtelingendebat”.
Adjunct-hoofdredacteur (en migratie-expert) Karel Smouter legde op zijn Facebook uit hoe het stuk van correspondent (en migratie-leek) Rutger Bregman tot stand kwam:
“Rutger zei maandag: wat als ik nu al eens alle vragen die ik heb over vluchtelingen op een rij zet en jij geeft met [correspondent Conflict & Ontwikkeling] Maite Vermeulen de antwoorden. Dan maak ik daar vervolgens een episch stuk van.”
Zo'n instapartikel werkt enorm goed: het werd tot nu toe 180.000 keer gelezen (gemiddeld 8,5 minuut lang) en 885 keer door leden gedeeld.
Als journalist schrijf je vaak voor impact, en op Facebook lijk je die al heel snel te hebben. Hoe het publiek reageert, is enorm zichtbaar.
Facebook is blij met journalisten en lanceert het ene extraatje na de andere voor journalisten. Nieuws houdt de aandacht van gebruikers immers langer vast, waardoor Facebook een nóg groter rol kan spelen in de nieuwsvoorziening en daardoor weer meer advertenties kan verkopen.
Dus krijgen journalisten nu een fancy app, waarmee ze precies kunnen zien wie er over hun stukken praat. Daarnaast kunnen ze live video uitzenden.
Enige wat nog mist: hoe gaat Facebook die journalisten helpen zelf geld te verdienen op hun platform? Zolang dat niet kan, kunnen journalisten nooit al hun aandacht op Facebook richten. Leuk die likes, maar je kunt de huur er niet van betalen.
Zoals vorige week geschreven: online media verliezen dit jaar miljarden door adblockers. The Washington Post denkt de oplossing te hebben: gewoon de site op slot gooien voor mensen die een adblocker hebben staan. Ik denk dat we kunnen concluderen dat The Washington Post voor ons allemaal heeft uitgevonden hoe we de journalistiek gaan redden!
Maar laten we vrolijk eindigen:
Klik op de afbeelding hieronder om de 404-error-pagina van de Financial Times te lezen. De krant bedenkt allemaal redenen waarom de pagina niet bestaat. Lag het aan Pareto-principe, of toch Keynes? Nee! Het was een bubble!
“The page never actually existed and was fundamentally impossible, but everyone bought into it in a frenzy and it’s all now ending in tears.”
Heel fijn als het plezier van een journalistieke site afspat:
Hoe vind je het tot nu toe?
Dit was alweer deel vier van mijn medianieuwsbrief. Ik ben heel benieuwd naar wat er volgens jou beter kan of wat je goed vindt werken. Zou je op dit mailtje willen reageren?
Heel veel dank, en een hartelijke groet,
Ernst-Jan Pfauth
Hoe vond je deze editie?
Ernst-Jan Pfauth
Elke zaterdagmorgen stuur ik je De Medianieuwsbrief, met de interessantste artikelen over innovatie in de media.
Gemaakt door Ernst-Jan Pfauth met Revue. Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier. Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.